Eξι χρόνια μετά την άνοδο του Κυριάκου Μητσοτάκη στην εξουσία, η χώρα παραμένει εγκλωβισμένη στις ίδιες παθογένειες που υποτίθεται ότι θα ξεπερνούσε. Το αφήγημα της «μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης» έχει καταρρεύσει. Ούτε νέο παραγωγικό μοντέλο οικοδομήθηκε, ούτε οι χρόνιες στρεβλώσεις του κράτους αντιμετωπίστηκαν. Το μόνο που άλλαξε είναι η ψηφιακή βιτρίνα μιας παραλυτικής γραφειοκρατίας, που συνεχίζει να ταλαιπωρεί πολίτες και επιχειρήσεις.

Κι όμως, αντί να ανοίγει συζήτηση για το μέλλον της οικονομίας, για την αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, για ένα σχέδιο βιώσιμης ανάπτυξης, η κυβέρνηση επέλεξε να προτάξει το επικοινωνιακό τέχνασμα του «καλαθιού της ΔΕΘ». Ένα εργαλείο ξεπερασμένο, που περισσότερο θυμίζει πολιτική άλλων εποχών παρά μια σύγχρονη στρατηγική διακυβέρνησης.

Η εικόνα είναι γνωστή: υποσχέσεις για «φοροελαφρύνσεις της μεσαίας τάξης», ενώ η ίδια η μεσαία τάξη συρρικνώνεται, πιεσμένη από την ακρίβεια, την υπερφορολόγηση και την αδυναμία του κράτους να στηρίξει τους πραγματικά παραγωγικούς. Την ίδια ώρα, το μεγάλο «καλάθι» του Ταμείου Ανάκαμψης έχει ήδη μοιραστεί σε φίλους και ημέτερους, με κριτήρια πελατειακά και όχι αναπτυξιακά.

Έξι χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη συμπυκνώνονται σε λίγες λέξεις:

• Απουσία σχεδίου για το μέλλον της οικονομίας.

• Ανακύκλωση παθογενειών αντί για μεταρρυθμίσεις.

• Ψηφιακή επικάλυψη σε ένα κράτος που παραμένει αναποτελεσματικό.

• Πελατειακή διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων.

• Επικοινωνία αντί για ουσία.

Το «καλάθι της ΔΕΘ» δεν είναι απλώς μια κακή επικοινωνιακή έμπνευση. Είναι το σύμβολο μιας διακυβέρνησης που έμαθε να ζει από τις εντυπώσεις, να αναπαράγει το παλιό πολιτικό μοντέλο και να κρύβει την απουσία στρατηγικής πίσω από ψευδαισθήσεις.

Η χώρα, όμως, δεν αντέχει άλλο να πορεύεται με κούφιες υποσχέσεις. Ούτε με καλάθια που αντί για ελπίδα κουβαλούν το κενό μιας εξουσίας που αυτοπαρουσιάζεται ως μεταρρυθμιστική, αλλά στην πράξη αποδείχθηκε διαχειριστής της στασιμότητας.

Γράφει ο Πασχάλης θ. Τόσιος