Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε περισσότερο σαν παρατηρητής παρά σαν πρωταγωνιστής της διεθνούς διπλωματίας. Η εικόνα του Έλληνα πρωθυπουργού επισκιάστηκε από δύο γεγονότα που δεν πέρασαν απαρατήρητα.

Πρώτον, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν βρήκε χρόνο να τον συναντήσει, παρά την επιμονή του Μεγάρου Μαξίμου να κλείσει ένα τετ α τετ που θα προσέφερε «φωτογραφία κύρους». Δεύτερον, ο Ταγίπ Ερντογάν ματαίωσε το προγραμματισμένο ραντεβού, βάζοντας τον Μητσοτάκη στη λίστα αναμονής  μια κίνηση με σαφή πολιτικά μηνύματα.

Η εικόνα ενός πρωθυπουργού που επιδιώκει διαρκώς να δείξει ότι μετράει στη διεθνή σκακιέρα, αλλά τελικά αγνοείται ή παρακάμπτεται, δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα. Δεν πρόκειται απλώς για προσωπικό φιάσκο, αλλά για αντανάκλαση στη διεθνή εικόνα της Ελλάδας. Η χώρα εμφανίζεται αποδυναμωμένη, χωρίς το απαραίτητο βάρος να επιβάλει τον λόγο της, ακόμη και σε ζητήματα που την αφορούν άμεσα.

Η Νέα Υόρκη αντί να αναδείξει τον Μητσοτάκη ως ισότιμο συνομιλητή, τον κατέστησε περιθωριακό. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.