Συμπληρώνονται σήμερα 52 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, από την ιστορική στιγμή που η Ελλάδα άφησε πίσω της τη σκοτεινή επταετία της δικτατορίας. Ένα καθεστώς που βασάνισε, φίμωσε, εξόρισε και φυλάκισε πολίτες, που καταπάτησε θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και οδήγησε στην εθνική τραγωδία της Κύπρου. Κι όμως, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν φωνές που επιχειρούν να εξωραΐσουν εκείνη την περίοδο, αποδεικνύοντας πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η λήθη όταν αντικαθιστά την ιστορική γνώση.

Η Δημοκρατία, με όλες τις αδυναμίες και τις παθογένειές της, παραμένει το μόνο πολίτευμα που εγγυάται την ελευθερία, τη συμμετοχή και τη δυνατότητα της κοινωνίας να διορθώνει τα λάθη της. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν οφείλουμε να ασκούμε αυστηρή κριτική στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σήμερα το πολιτικό σύστημα.

Η Δημοκρατία δεν είναι οι φωτογραφίες και οι σέλφις στα Προεδρικά Μέγαρα. Δεν είναι οι επικοινωνιακές φιέστες, ούτε η πολιτική που εξαντλείται στη διαχείριση της εικόνας. Δημοκρατία είναι η καθημερινή μάχη για δικαιοσύνη, αξιοκρατία, ισότητα και κοινωνική συνοχή. Είναι η προστασία του πολίτη από τη φτώχεια, την ανασφάλεια και τις ανισότητες. Είναι η λογοδοσία της εξουσίας και η λειτουργία των κομμάτων ως φορέων ιδεών, προτάσεων και συλλογικής ευθύνης ,όχι ως μηχανισμών επικοινωνίας και προσωπικής προβολής.

Το μεγάλο προοδευτικό στοίχημα της εποχής μας είναι να επαναφέρουμε τον άνθρωπο στο επίκεντρο της πολιτικής. Να ενισχύσουμε θεσμούς που λειτουργούν με διαφάνεια, ανεξαρτησία και σεβασμό στα δικαιώματα όλων. Να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δημοκρατία, περιορίζοντας τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, τον λαϊκισμό και τη ρητορική του διχασμού, που ανοίγουν τον δρόμο στις ακραίες φωνές και στην απαξίωση των θεσμών.

Η επέτειος της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας δεν αποτελεί μια τυπική εορταστική εκδήλωση. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι η ελευθερία, τα δικαιώματα και οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν χαρίστηκαν. Κατακτήθηκαν με αγώνες, θυσίες και αίμα. Και ακριβώς γι' αυτό απαιτούν καθημερινή υπεράσπιση.

Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε αυτή την ιστορική επέτειο, οφείλουμε να σταματήσουμε την απαξίωση της πολιτικής. Να αφήσουμε πίσω την πολιτική της βιτρίνας και να απαιτήσουμε ένα πολιτικό σύστημα με αρχές, συνέπεια, λογοδοσία και όραμα. Ένα σύστημα που θα υπηρετεί την κοινωνία και όχι την επικοινωνία.

Γιατί η Δημοκρατία δεν κρίνεται από τις επετειακές τελετές. Κρίνεται καθημερινά, από τον τρόπο που ασκείται η εξουσία, από τον σεβασμό στους θεσμούς και από το αν ο πολίτης αισθάνεται ότι η Πολιτεία βρίσκεται πραγματικά δίπλα του.