Στην πολιτική, οι πιο επικίνδυνοι είναι συχνά εκείνοι που συμφωνούν με όλους, αρκεί να υπάρχει διαθέσιμη θέση, βήμα, ψηφοδέλτιο ή προοπτική εξουσίας.

Οι πολιτικοί γυρολόγοι έχουν αναγάγει τη μετακίνηση από κόμμα σε κόμμα σε προσωπική στρατηγική επιβίωσης. Αλλάζουν λογότυπα, πολιτικούς φορείς, συνθήματα, απόψεις και ιδέες με εντυπωσιακή ευκολία. Εκείνα που μέχρι χθες κατήγγελλαν, σήμερα τα υπερασπίζονται. Εκείνους που χαρακτήριζαν πολιτικούς αντιπάλους, αύριο μπορεί να τους παρουσιάσουν ως φυσικούς συμμάχους.

Και όλα αυτά χωρίς ουσιαστική αυτοκριτική, χωρίς εξηγήσεις και χωρίς καμία αίσθηση πολιτικής συνέπειας. Η κάθε μετακίνηση βαφτίζεται «υπέρβαση», η κάθε προσχώρηση «ευθύνη» και η κάθε εγκατάλειψη αρχών «προσαρμογή στις νέες συνθήκες».

Βεβαίως, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να παραμένει αιχμάλωτος των ίδιων απόψεων σε όλη του τη ζωή. Η πολιτική σκέψη μπορεί να εξελίσσεται. Άλλο όμως η έντιμη αναθεώρηση και άλλο η συστηματική αλλαγή στρατοπέδου, ανάλογα με το πού φυσά κάθε φορά ο άνεμος της εξουσίας.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο αισθητικό ούτε περιορίζεται στην αξιοπιστία ενός προσώπου. Είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Διότι άνθρωποι που δεν μπορούν να υπηρετήσουν με συνέπεια τις δικές τους διακηρυγμένες αρχές, πώς θα υπηρετήσουν με συνέπεια τα αιτήματα της κοινωνίας;

Πώς θα υπερασπιστούν τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον συνταξιούχο, τον μικρομεσαίο και τον νέο άνθρωπο, όταν η πολιτική τους πυξίδα αλλάζει ανάλογα με τις προσωπικές τους επιδιώξεις; Πώς θα συγκρουστούν με συμφέροντα, όταν η πρώτη τους προτεραιότητα είναι να εξασφαλίσουν θέση στο επόμενο πολιτικό σχήμα;

Οι κοινωνικές ανάγκες απαιτούν σταθερότητα, αρχές, γνώση και αντοχή. Δεν υπηρετούνται με καιροσκοπισμούς ούτε με διαρκείς μεταμφιέσεις. Δεν χωρούν σε πολιτικούς που αντιμετωπίζουν τα κόμματα σαν στάσεις λεωφορείου και τις ιδεολογίες σαν προσωρινά εισιτήρια.

Τα λογότυπα μπορεί να αλλάζουν εύκολα. Το ίδιο και τα χρώματα, τα συνθήματα ή οι κομματικές ταυτότητες. Η πολιτική συνέπεια, όμως, δεν κατασκευάζεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Και στο τέλος, το πραγματικό ερώτημα παραμένει αμείλικτο: πόσο ασφαλής μπορεί να αισθάνεται μια κοινωνία όταν καλείται να εμπιστευτεί ανθρώπους που αλλάζουν ιδέες με την ίδια ευκολία που αλλάζουν πολιτική στέγη;