ΣΗΜΕΙΑ ΑΙΧΜΗΣ

Η Ελλάδα της Αλληλεγγύης: Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου Έσωσε τον Αραφάτ και τους Παλαιστίνιους Μαχητές το 1982 - Γράφει ο Πασχάλης θ. Τόσιος

Η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό δεν είναι ζήτημα

A⁺ A^-

Η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό δεν είναι ζήτημα

A⁺ A^-

Η επιχείρηση ήταν υψηλού κινδύνου. Τα ελληνικά πλοία, συνοδευόμενα από πολεμικά πλοία του Πολεμικού Ναυτικού, διέσχισαν μια περιοχή σε πολεμική ζώνη, με το Ισραήλ να έχει πλήρη αεροναυτική κυριαρχία. Κι όμως, η αποστολή στέφθηκε με επιτυχία. Τα πλοία φόρτωσαν τους μαχητές και τις οικογένειές τους και επέστρεψαν στην Ελλάδα.

Τον Αραφάτ, φορώντας τη χαρακτηριστική καφέ στολή και το μαντίλι-κεφίγιε, τον υποδέχθηκε προσωπικά στο Φάληρο ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ήταν η πρώτη φορά που Ευρωπαίος πρωθυπουργός υποδεχόταν τόσο επίσημα τον ηγέτη του παλαιστινιακού απελευθερωτικού κινήματος.

Η κίνηση αυτή είχε πολλαπλή σημασία:

Ανθρωπιστική: σώθηκαν χιλιάδες ζωές που αλλιώς θα είχαν αφανιστεί.

Πολιτική: η Ελλάδα δήλωσε παρούσα στη διεθνή σκηνή, ως μια ανεξάρτητη χώρα που δεν υπακούει τυφλά σε υπερδυνάμεις.

Συμβολική: κατέστησε την παλαιστινιακή υπόθεση υπόθεση κάθε ελεύθερου και προοδευτικού ανθρώπου.

Διπλωματική: ισχυροποίησε τη θέση της Ελλάδας στον αραβικό κόσμο.

Παρά τη σφοδρή αντίδραση ΗΠΑ και Ισραήλ, ο Παπανδρέου παρέμεινε ανυποχώρητος, δηλώνοντας πως "η Ελλάδα δε θα πάψει ποτέ να υπερασπίζεται την ελευθερία των λαών και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση".

Σήμερα, σε μια εποχή όπου οι λέξεις «ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική» έχουν σχεδόν εκλείψει από το ελληνικό λεξιλόγιο και οι ελληνικές κυβερνήσεις σπεύδουν να προσκυνήσουν τις διαθέσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, το ιστορικό εκείνο επεισόδιο παραμένει φάρος μνήμης και αξιοπρέπειας.

Η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό δεν είναι ζήτημα "διπλωματικών ισορροπιών", είναι ζήτημα ανθρωπιάς, ιστορικής ευθύνης και πολιτικής αξιοπρέπειας. Και ο ελληνικός λαός οφείλει να το θυμάται.

Γιατί κάποτε η Ελλάδα, με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου, έδειξε στον κόσμο τι σημαίνει αληθινή διεθνιστική αλληλεγγύη.