Η Ελλάδα βρίσκεται ακόμη στη δίνη μιας δύσκολης αντιπυρικής περιόδου. Οι φωτιές εξακολουθούν να δοκιμάζουν τις αντοχές της χώρας, ολόκληρες περιοχές απειλούνται καθημερινά και οι πυροσβέστες παραμένουν στην πρώτη γραμμή, δίνοντας μια μάχη που πολλές φορές ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια.

Μέχρι σήμερα, ο απολογισμός είναι ήδη τραγικός. Πέντε μέλη των πυροσβεστικών δυνάμεων έχουν χάσει τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος. Άλλοι έχουν τραυματιστεί, ενώ χιλιάδες επιχειρούν αδιάκοπα επί ημέρες, με ελάχιστες ώρες ξεκούρασης, μέσα σε ακραίες θερμοκρασίες και σε συνθήκες όπου κάθε αποστολή μπορεί να αποδειχθεί η τελευταία.

Κι όμως, αυτή η πραγματικότητα δεν φαίνεται να συγκλονίζει όσο θα έπρεπε εκείνους που ασκούν την εξουσία.

Κάθε φορά που μια μεγάλη πυρκαγιά τίθεται υπό έλεγχο, ακούμε τις ίδιες δηλώσεις. «Οι ήρωές μας». «Η Πολιτεία ευγνωμονεί τους πυροσβέστες». «Η χώρα τους οφείλει πολλά». Λόγια σωστά, αλλά πλέον κενά, όταν δεν συνοδεύονται από αντίστοιχες πράξεις.

Διότι ο σεβασμός δεν μετριέται στις αναρτήσεις των κοινωνικών δικτύων, ούτε στις δηλώσεις μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Μετριέται στις πολιτικές αποφάσεις.

Και οι αποφάσεις αυτές κρίνονται και από το πώς αμείβονται οι άνθρωποι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Σε μια χώρα όπου η ακρίβεια έχει γίνει καθημερινός εφιάλτης για τα νοικοκυριά, με το κόστος στέγασης, της ενέργειας, των τροφίμων και των βασικών αγαθών να αυξάνεται διαρκώς, ένας νέος πυροσβέστης καλείται να επιβιώσει με αποδοχές που κυμαίνονται περίπου στα 1.050 ευρώ μεικτά. Μετά τις νόμιμες κρατήσεις, το ποσό αυτό μειώνεται ακόμη περισσότερο. Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς πώς ένας νέος άνθρωπος μπορεί να πληρώσει ενοίκιο, λογαριασμούς, καύσιμα και τις καθημερινές ανάγκες της οικογένειάς του, όταν κάθε ημέρα αναλαμβάνει μια αποστολή από την οποία ενδέχεται να μη γυρίσει ποτέ.

Δεν είναι δυνατόν μια χώρα να ζητά από ανθρώπους να αντιμετωπίζουν πύρινα μέτωπα εκατοντάδων χιλιομέτρων, να επιχειρούν για ατελείωτες ώρες χωρίς ουσιαστική ανάπαυση, να ρισκάρουν την ίδια τους τη ζωή και ταυτόχρονα να θεωρεί ότι οι σημερινές αποδοχές τους αντανακλούν την αξία της προσφοράς τους.

Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τους πυροσβέστες.

Αφορά τη συνολική αντίληψη του κράτους για εκείνους που υπηρετούν στην πρώτη γραμμή: πυροσβέστες, διασώστες, νοσηλευτές, γιατρούς, αστυνομικούς. Τους θυμόμαστε όταν η χώρα δοκιμάζεται και τους ξεχνάμε όταν σβήσουν οι κάμερες και περάσει η κρίση.

Η κυβέρνηση προβάλλει την οικονομική ανάπτυξη, τα πλεονάσματα και τη δημοσιονομική σταθερότητα. Όμως η πραγματική ισχύς μιας χώρας δεν μετριέται μόνο από τους δείκτες της οικονομίας. Μετριέται από το αν προστατεύει και στηρίζει έμπρακτα εκείνους που προστατεύουν τους πολίτες της.

Οι πέντε νεκροί της φετινής αντιπυρικής περιόδου δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι πέντε οικογένειες που θρηνούν. Είναι πέντε υπενθυμίσεις ότι πίσω από κάθε στολή υπάρχει ένας άνθρωπος, με όνειρα, παιδιά, γονείς και μια ζωή που διακόπηκε βίαια υπηρετώντας το δημόσιο συμφέρον.

Η καλύτερη τιμή στη μνήμη τους δεν είναι τα στεφάνια, ούτε οι συγκινητικές δηλώσεις μπροστά στις κάμερες. Είναι μια πολιτεία που θα εξασφαλίσει αξιοπρεπείς μισθούς, σύγχρονο εξοπλισμό, επαρκή στελέχωση και πραγματική μέριμνα για όσους βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή.

Γιατί ο ηρωισμός δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για χαμηλές αμοιβές. Δεν μπορεί να ζητάς από έναν άνθρωπο να θυσιάσει τη ζωή του για την πατρίδα και ταυτόχρονα να τον υποχρεώνεις να δίνει καθημερινά μάχη για να τα βγάλει πέρα οικονομικά.

Οι πυροσβέστες δεν ζητούν προνόμια.

Ζητούν το αυτονόητο.

Να μην αντιμετωπίζονται ως ήρωες μόνο όταν καίγεται η Ελλάδα και ως δημοσιονομικό κόστος όταν σβήνουν οι φωτιές.