Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε από την πρώτη μέρα να μετατρέψει τον ανιψιό του, Γρηγόρη Δημητριάδη, σε πανίσχυρο διαχειριστή του καθεστώτος Μαξίμου. Όχι απλώς διευθυντή γραφείου πρωθυπουργού. Αλλά πολιτικό επιτηρητή με επιρροή στην ΕΥΠ, στα ΜΜΕ, στην κρατική μηχανή, στις ισορροπίες εξουσίας και κυρίως  στην πρόσβαση προς τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Ένα είδος «αντιβασιλέα» της μητσοτακικής αυλής.

Μόνο που οι αυλές έχουν πάντα φατρίες. Και όταν κάποιος αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν συνιδιοκτήτης του «μαγαζιού», οι οικογενειακές σειρήνες χτυπούν συναγερμό.

Η πρώτη που κατάλαβε ότι ο ανιψιός είχε αρχίσει να θεωρεί τον εαυτό του υπερπρωθυπουργό ήταν λένε όσοι γνωρίζουν καλά τα ενδότερα, η Μαρέβα Μητσοτάκη. Με δικό της δίκτυο επιρροής, επαφών και ισχύος στο Μαξίμου, φέρεται να είδε νωρίς ότι ο Δημητριάδης είχε ξεφύγει από τον ρόλο του εκτελεστή εντολών και λειτουργούσε πλέον ως αυτόνομο κέντρο εξουσίας.

Αλλά ο Κυριάκος δεν άκουγε.

Ίσως γιατί στο μυαλό του έπρεπε να υπάρχει ένας απόλυτα έμπιστος «φύλακας» του συστήματος μέχρι να ωριμάσει η επόμενη γενιά της οικογένειας. Η πολιτική δυναστεία άλλωστε δεν λειτουργεί με τετραετίες. Λειτουργεί με κληρονομικό ορίζοντα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα άρχισαν οι μεγάλες τριβές με επιχειρηματικά κέντρα και μιντιακούς παράγοντες. Οι επισκέψεις υπουργών στο σπίτι Μαρινάκη, τα «χρόνια πολλά», οι παρεξηγήσεις, οι υποψίες διαπλοκής, οι εσωτερικές εκκαθαρίσεις και οι μεταγενέστερες… αναβαθμίσεις κάποιων πρωταγωνιστών αποτύπωσαν με τον πιο ωμό τρόπο πώς λειτουργεί το σύστημα εξουσίας πίσω από τις δημόσιες δηλώσεις περί «θεσμών» και «κανονικότητας».

Και βέβαια η Ντόρα Μπακογιάννη δεν παρακολουθούσε αδιάφορα. Ποτέ δεν παρακολουθεί αδιάφορα ό,τι αφορά τη διαδοχή στη μητσοτακική αυτοκρατορία. Γνώριζε καλά ότι η υπερενίσχυση Δημητριάδη δεν ήταν απλώς ζήτημα εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού προς τον ανιψιό του. Ήταν και μηχανισμός ελέγχου απέναντι σε κάθε πιθανό εσωτερικό δελφίνο , συμπεριλαμβανομένου του Κώστα Μπακογιάννη.

Η ήττα του τελευταίου στον Δήμο Αθηναίων άλλαξε ισορροπίες και άνοιξε ακόμη περισσότερο την όρεξη των μηχανισμών που κινούνται πίσω από τις κουρτίνες της ΝΔ.

Και τώρα; Τώρα το Μαξίμου μοιάζει να παρακολουθεί αμήχανα μια σύγκρουση που δεν αφορά μόνο προσωπικές σχέσεις. Αφορά συμφέροντα, επιχειρηματικές συμμαχίες, πολιτικούς διαδόχους και τον έλεγχο της επόμενης ημέρας.

Το πιο εξοργιστικό όμως δεν είναι οι οικογενειακοί καυγάδες της εξουσίας.

Είναι ότι την ώρα που η κοινωνία στενάζει από την ακρίβεια, την ανασφάλεια και την απαξίωση των θεσμών, η κορυφή της χώρας μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα ατελείωτο σίριαλ συγγενών, ανιψιών, βαρόνων και εσωτερικών μηχανισμών.

Κάπως έτσι η κυβέρνηση της «αριστείας» κατέληξε να θυμίζει οικογενειακή επιχείρηση πολυτελείας με εσωτερικό εμφύλιο για τη διαδοχή.

Και όσο περισσότερο αποκαλύπτεται ο τρόπος που λειτουργεί αυτό το σύστημα, τόσο περισσότεροι πολίτες συνειδητοποιούν ότι η χώρα δεν χρειάζεται απλώς αλλαγή κυβέρνησης.

Χρειάζεται απελευθέρωση από μια ολόκληρη αντίληψη εξουσίας που αντιμετωπίζει το κράτος σαν οικογενειακή περιουσία.

Πασχάλης Θ. Τόσιος