Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να επιλέγει σήμερα συμβολισμούς, εικόνες και αναφορές από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Μπορεί να επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο εκφραστής μιας νέας δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης. Αν όμως θέλει πραγματικά να πείσει ότι έμαθε από τα λάθη του παρελθόντος, υπάρχει ένα πράγμα που δεν πρέπει να ξανακάνει: να επενδύσει ξανά στον εμφύλιο απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και στις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις.

Γιατί αυτή η στρατηγική δοκιμάστηκε. Και είχε βαρύ πολιτικό κόστος για τη χώρα αλλά και για τον ίδιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2012-2015 οικοδόμησε μεγάλο μέρος της πολιτικής του ανόδου πάνω σε μια ακραία και συχνά ισοπεδωτική επίθεση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Στοχοποίησε σχεδόν αποκλειστικά τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς, την ίδια ώρα που ουσιαστικά ξέπλενε πολιτικά τη διακυβέρνηση Καραμανλή , τη διακυβέρνηση που συνδέθηκε με την εκτόξευση του ελλείμματος, τη δημοσιονομική εκτροπή και τελικά τη χρεοκοπία της χώρας.

Και το αποκορύφωμα αυτής της πορείας ήταν η συγκυβέρνηση με τον ακροδεξιό Πάνο Καμμένο. Μια πολιτική επιλογή που μπορεί να εξυπηρέτησε την κατάκτηση της εξουσίας, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε βαθιά σύγχυση στον προοδευτικό κόσμο και ακύρωσε στην πράξη μεγάλο μέρος της ηθικής και πολιτικής υπεροχής που επιχειρούσε να εμφανίσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΠΑΣΟΚ, όταν κυριαρχούσε πολιτικά επί Ανδρέα Παπανδρέου, Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου, δεν λειτουργούσε με λογική ολοκληρωτικού πολέμου απέναντι σε κάθε δύναμη του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Υπήρχαν συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, όμως οι πολιτικοί δίαυλοι παρέμεναν ανοιχτοί. Γιατί καταλάβαινε κάτι θεμελιώδες: όταν η κοινωνία ζητά πολιτική αλλαγή, χρειάζονται γέφυρες και όχι χαρακώματα.

Σήμερα, αν ο Αλέξης Τσίπρας επιλέξει ξανά τη στρατηγική της διαρκούς σύγκρουσης με το ΠΑΣΟΚ και τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις, κινδυνεύει να επαναλάβει ακριβώς το ίδιο λάθος που οδήγησε τελικά και στη δική του πολιτική φθορά.

Οι πολίτες που αναζητούν εναλλακτική απέναντι στη Νέα Δημοκρατία δεν ζητούν νέο γύρο εσωτερικού πολέμου. Ζητούν σοβαρότητα, αυτοκριτική, αξιοπιστία και προοπτική διακυβέρνησης.

Και αυτή δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην τοξικότητα, τις ιστορικές παραχαράξεις και τις ευκαιριακές συμμαχίες εξουσίας.