Η επιτυχία ή η αποτυχία ενός ηγέτη δεν κρίνεται μόνο από τις μεγάλες αποφάσεις του. Κρίνεται και από τους ανθρώπους που επιλέγει να έχει δίπλα του. Από εκείνον που γίνεται η σκιά του, ο πιο στενός του συνεργάτης, ο άνθρωπος που γνωρίζει σκέψεις, φόβους, σχεδιασμούς και αποστολές που δεν γράφονται ποτέ στα επίσημα δελτία Τύπου.

Αυτός είναι ο ρόλος του alter ego. Να κινείται στο παρασκήνιο, να διεκπεραιώνει, να προστατεύει, να απορροφά κραδασμούς, χωρίς να διεκδικεί φως, δόξα ή προσωπικό μερίδιο εξουσίας.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε τον Πέτρο Μολυβιάτη.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου τον Αντώνη Λιβάνη.
Ο Κώστας Σημίτης τον Νίκο Θέμελη.
Ο Γιώργος Παπανδρέου τον Νίκο Αθανασάκη.

Πρόσωπα που, ανεξάρτητα από πολιτικές διαφωνίες, υπηρέτησαν τον ρόλο τους με πειθαρχία, εχεμύθεια και αίσθηση ορίων. Δεν έγιναν πρόβλημα για τον ηγέτη τους. Δεν μετατράπηκαν σε μόνιμη εστία πολιτικής φθοράς.

Σήμερα, όμως, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Το άλλοτε «δεξί χέρι» του πρωθυπουργού δεν λειτουργεί ως αλεξικέραυνο, αλλά ως διαρκής υπενθύμιση σκοτεινών επιλογών, κλειστών παρακτρατικών μηχανισμών και παρασκηνιακής εξουσίας.

Και εδώ αρχίζει η πραγματική πολιτική ευθύνη.

Γιατί ο ηγέτης δεν κρίνεται μόνο από όσα λέει δημόσια. Κρίνεται και από εκείνους που εμπιστεύθηκε στα πιο κρίσιμα δωμάτια της εξουσίας.

Και αυτή η επιλογή, σήμερα, επιστρέφει ως πολιτικός λογαριασμός.

Πασχάλης Θ. Τόσιος