Την ώρα που η χώρα παρακολουθεί συλλήψεις, δικογραφίες, εφόδους, έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και αποκαλύψεις για ένα κύκλωμα που φέρεται να λυμαίνονταν ευρωπαϊκούς πόρους εκατομμυρίων ευρώ, η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας επιλέγει να μιλά για… «κατασκευή σκανδάλου» από την αντιπολίτευση.

Σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.
Σαν να μην υπάρχει δυσοσμία.
Σαν να μην βοά ολόκληρη η χώρα.

Και όμως, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα κομματικό αφήγημα. Δεν είναι μια “τοξική επίθεση” της αντιπολίτευσης. Είναι μια υπόθεση που ερευνάται από ευρωπαϊκές αρχές, με σοβαρότατες καταγγελίες, ποινικές προεκτάσεις και πολιτικές ευθύνες που αγγίζουν τον πυρήνα του τρόπου με τον οποίο διαχειρίστηκε η εξουσία το δημόσιο και ευρωπαϊκό χρήμα.

Το πιο προκλητικό όμως δεν είναι οι δηλώσεις.

Είναι η πολιτική υποκρισία.

Γιατί η ίδια κυβερνητική πλειοψηφία που σήμερα μιλά για “λάσπη” και “συκοφαντία”, ήταν εκείνη που αρνήθηκε να οδηγηθεί σε προανακριτική διερεύνηση η δικογραφία της Ευρωπαίας Εισαγγελέως.

Με απλά λόγια:η Βουλή αρνήθηκε να ερευνήσει σε βάθος έναν φάκελο στον οποίο η ίδια η κυβερνητική εξουσία ήταν πολιτικά εκτεθειμένη.

Και αυτό δεν είναι εικόνα θεσμικής αυτοπεποίθησης.
Είναι εικόνα φόβου.

Γιατί όταν μια κυβέρνηση αισθάνεται πραγματικά καθαρή, δεν φοβάται την έρευνα. Δεν υψώνει κοινοβουλευτικά τείχη προστασίας. Δεν μπλοκάρει διαδικασίες. Δεν κρύβεται πίσω από αριθμούς και κομματική πειθαρχία.

Αντίθετα, ζητά η ίδια να ανοίξουν όλοι οι φάκελοι.

Η κ. Αραμπατζή όμως επέλεξε άλλον δρόμο.

Ενώ αρχικά άφηνε να εννοηθεί ότι η υπόθεση πρέπει να διερευνηθεί, τελικά ευθυγραμμίστηκε πλήρως με μια κυβέρνηση που δεν ήθελε με τίποτα να πέσει πραγματικό φως στην υπόθεση.

Και σήμερα, αντί για αυτοκριτική, εμφανίζεται και ως τιμητής.

Μόνο που η κοινωνία βλέπει πλέον πολύ καθαρά τι συμβαίνει.

Βλέπει μια εξουσία που επιχειρεί να παρουσιάσει ως “πολιτική σκευωρία” ένα σκάνδαλο που ερευνάται από ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Βλέπει μια κυβέρνηση που, αντί να προστατεύσει το κύρος της χώρας και τους έντιμους αγρότες, επέλεξε να προστατεύσει τον εαυτό της.

Και βλέπει πολιτικά στελέχη που αντί να απαιτήσουν πλήρη διαλεύκανση, κρύβονται πίσω από κομματικές γραμμές και τηλεοπτικές εμφανίσεις.

Όμως η αλήθεια δεν εξαφανίζεται με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα.

Ούτε με κραυγές περί “συκοφαντών”.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, ένα πράγμα παραμένει αδιαμφισβήτητο:

Όταν φοβάσαι την προανακριτική, δεν μπορείς να παριστάνεις τον αθώο.

Πασχάλης Θ. Τόσιος