ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«Πόσο κάνει;» Το ξέρουν ήδη οι πολίτες

Οι οικογένειες δεν χρειάζονταν εφαρμογή για να μάθουν ότι αδειάζει το πορτοφόλι τους. Χρειάζονταν αποφάσεις απέναντι στην αισχροκέρδεια και τα καρτέλ.

Οι οικογένειες δεν χρειάζονταν εφαρμογή για να μάθουν ότι αδειάζει το πορτοφόλι τους. Χρειάζονταν αποφάσεις απέναντι στην αισχροκέρδεια και τα καρτέλ.

Η κυβέρνηση ανακάλυψε, με τη βοήθεια μιας ακόμη ψηφιακής εφαρμογής, ότι οι πολίτες πληρώνουν ακριβά το γάλα, τη φέτα, τα απορρυπαντικά και τα βασικά αγαθά. Μόνο που η ελληνική κοινωνία δεν περίμενε το κράτος να της αποκαλύψει ότι η ζωή έγινε δυσβάσταχτη. Το ξέρει κάθε φορά που φτάνει στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και διαπιστώνει ότι τα χρήματα τελειώνουν πριν τελειώσει η λίστα.

Η αλήθεια είναι σκληρή. Η ακρίβεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Και σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται με εφαρμογές, επικοινωνιακές καμπάνιες και πανηγυρικές παρουσιάσεις.

Γιατί όσο η κυβέρνηση πανηγυρίζει για το «Πόσο Κάνει», οι πολίτες απαντούν καθημερινά: «Δεν μας φτάνει».

Ούτε χρειαζόταν κάποια εφαρμογή για να μάθει η νοικοκυρά πού έχει προσφορά το γάλα. Εδώ και χρόνια οι οικογένειες έχουν μετατρέψει την επιβίωση σε επιστήμη. Ψάχνουν φυλλάδια, συγκρίνουν τιμές, κόβουν από παντού, στερούνται ακόμη και βασικές ανάγκες. Η κυβέρνηση απλώς ήρθε να ψηφιοποιήσει τη φτώχεια και να την παρουσιάσει ως μεταρρύθμιση.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι η έλλειψη πληροφόρησης. Είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης.

Είναι η άρνηση να μειωθεί ο ΦΠΑ στα βασικά είδη. Είναι η απροθυμία να συγκρουστεί με τα ολιγοπώλια και τις πρακτικές που μετατρέπουν την Ελλάδα σε πρωταθλήτρια ακρίβειας. Είναι η ανοχή σε μια αγορά όπου λίγοι αυξάνουν τα κέρδη τους και εκατομμύρια πολίτες βλέπουν το εισόδημά τους να εξαϋλώνεται.

Και όσο η κυβέρνηση μιλά για «εισαγόμενη ακρίβεια», η πραγματικότητα τη διαψεύδει. Οι ίδιες διεθνείς κρίσεις υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη. Όμως δεν έχουν όλες οι χώρες τις ίδιες τιμές, ούτε τους ίδιους έμμεσους φόρους, ούτε την ίδια ανοχή απέναντι στην αισχροκέρδεια.

Τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει πώς ζουν οι πολίτες. Είναι ότι γνωρίζει πολύ καλά και παρ' όλα αυτά επιλέγει να μην αγγίξει εκείνους που κερδίζουν από την ακρίβεια.

Γιατί είναι ευκολότερο να παρουσιάζεις εφαρμογές παρά να συγκρούεσαι με συμφέροντα.

Και κάπως έτσι, η χώρα που έχει γίνει ακριβή για τους πολλούς, συνεχίζει να παραμένει εξαιρετικά κερδοφόρα για τους λίγους.