Στη χώρα που εύκολα θεοποιεί και ακόμη πιο εύκολα αποδομεί τους αθλητές της, ο Γιάννης Κωνσταντέλιας βρέθηκε στο στόχαστρο επειδή έκανε κάτι που σπανίζει: έβαλε την οικογένειά του πάνω από το ποδόσφαιρο.

Και όμως, αυτή η απόφαση δεν είναι ένδειξη αδυναμίας.Είναι ένδειξη χαρακτήρα.

Ο 23χρονος μεσοεπιθετικός δεν επικαλέστηκε τραυματισμό, δεν αναζήτησε μια εύκολη δικαιολογία, δεν κρύφτηκε πίσω από αόριστες εξηγήσεις. Με ειλικρίνεια δήλωσε ότι αυτή τη στιγμή προτεραιότητά του είναι η οικογένειά του. Το παιδί που ήδη μεγαλώνει, το δεύτερο που έρχεται, η σύζυγός του και οι άνθρωποί του.

Σε μια εποχή που όλα μετριούνται με χρήματα, τίτλους και διακρίσεις, ένας νέος άνθρωπος επέλεξε να υπερασπιστεί κάτι πολύ πιο σημαντικό: τις αξίες του.

Αυτό δεν μειώνει την αγάπη του για την Εθνική.

Αντίθετα, δείχνει ότι αντιμετωπίζει με σοβαρότητα τόσο το εθνόσημο όσο και τη ζωή.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας δεν είναι ένας ακόμη ποδοσφαιριστής.

Για πολλούς αποτελεί το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ταλέντο που έχει αναδείξει η Ελλάδα εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια. Ένα παιδί με σπάνια ποδοσφαιρική ευφυΐα, δημιουργικότητα και προσωπικότητα μέσα στο γήπεδο. Ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να αλλάξει μόνος του την εξέλιξη ενός αγώνα.Και όμως, υπάρχει μια αλήθεια που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.

Η σημερινή Εθνική του Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν κατάφερε να δημιουργήσει γύρω από τον Κωνσταντέλια εκείνο το ποδοσφαιρικό περιβάλλον που θα του επέτρεπε να αισθανθεί πραγματικά σημείο αναφοράς της ομάδας.

Δεν πρόκειται για αμφισβήτηση του ομοσπονδιακού τεχνικού ούτε για μηδενισμό της δουλειάς που γίνεται.

Είναι όμως εύλογη η παρατήρηση ότι ένας ποδοσφαιριστής με τόσο ξεχωριστά χαρακτηριστικά χρειάζεται ένα αγωνιστικό πλαίσιο που να αναδεικνύει τις αρετές του και να του δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που μπορεί να υποστηρίξει.

Στον ΠΑΟΚ αυτό το έχει.Εκεί αισθάνεται σημαντικός.Εκεί τον εμπιστεύονται.

Εκεί του επιτρέπουν να εκφράσει το ποδόσφαιρό του χωρίς φόβο.

Και τελικά, αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους.

Παραμένουμε εκεί όπου νιώθουμε ότι μας πιστεύουν.Όπου μας σέβονται.

Όπου αισθανόμαστε ότι έχουμε πραγματική αξία.

Η απόφαση του Κωνσταντέλια δεν είναι μια απόφαση εναντίον της Εθνικής.

Είναι μια απόφαση υπέρ της οικογένειάς του και υπέρ της προσωπικής του ισορροπίας.

Και ίσως γι' αυτό αξίζει ακόμη μεγαλύτερο σεβασμό.

Γιατί στα 23 του χρόνια, σε μια ηλικία που πολλοί θα κυνηγούσαν μόνο τη δημοσιότητα και τη δόξα, εκείνος επέλεξε να υπερασπιστεί όσα θεωρεί πραγματικά σημαντικά.

Αυτό λέγεται ωριμότητα.Αυτό λέγεται συνέπεια.Αυτό λέγεται αξιακό σύστημα.

Η Εθνική Ελλάδας θα τον χρειαστεί ξανά.

Και πιθανότατα ο ίδιος θα επιστρέψει όταν αισθανθεί έτοιμος να προσφέρει το 100% του.

Μέχρι τότε, αντί να τον κρίνουμε, ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε αν το ελληνικό ποδόσφαιρο κάνει πάντα όσα πρέπει, ώστε τα μεγαλύτερα ταλέντα του να αισθάνονται ότι αποτελούν τον πυρήνα του οράματός του.

Γιατί οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές δεν χρειάζονται μόνο μια κλήση στην Εθνική.

Χρειάζονται εμπιστοσύνη.Χρειάζονται χώρο να δημιουργήσουν.

Και πάνω απ' όλα χρειάζονται να αισθάνονται σημαντικοί.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας απέδειξε ότι υπάρχουν αξίες που μπαίνουν πάνω ακόμη και από το ποδόσφαιρο.

Και γι' αυτό, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την απόφασή του, αξίζει τον σεβασμό μας.

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος