Πριν από λίγες ημέρες, η αντιδήμαρχος Σερρών Χρυσούλα Δρίγκα έσπευσε να απαντήσει για τη δαπάνη των 2.728 ευρώ που αφορούσε την ταφή ενός συμπολίτη μας. Επικαλέστηκε την ανθρωπιά και χαρακτήρισε «μικροπολιτική» την ανάδειξη του ζητήματος.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: ο σεβασμός προς έναν νεκρό είναι αυτονόητος. Όπως αυτονόητος είναι και ο έλεγχος κάθε δημόσιας δαπάνης. Στη δημοκρατία, οι ερωτήσεις δεν ακυρώνουν την ανθρωπιά· προστατεύουν τη διαφάνεια.

Το πραγματικό ερώτημα, όμως, βρίσκεται αλλού: Πού ακριβώς εξαντλείται η ανθρωπιά της δημοτικής αρχής Μητλιάγκα;

Στα δελτία Τύπου και στις δηλώσεις προς τις κάμερες ή στην καθημερινότητα των ανθρώπων που παλεύουν να διασχίσουν μια πόλη γεμάτη εμπόδια;

Για την άθλια κατάσταση που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στους δρόμους και στα πεζοδρόμια των Σερρών, θα υπάρξει απάντηση;

Για όσα καταγγέλλει δημόσια ο πρόεδρος του Συλλόγου Κινητικά Αναπήρων Σερρών, Γιάννης Χουβαρδάς, θα μιλήσει κάποιος;

Για τις κατεστραμμένες ράμπες, τα επικίνδυνα πεζοδρόμια, τις πτώσεις πολιτών και τους ανθρώπους που αναγκάζονται να κινούνται με τα αμαξίδιά τους μέσα στο οδόστρωμα, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη ή  μήπως αυτά δεν προσφέρονται για εύκολες δηλώσεις περί ανθρωπισμού;

Η δημοτική αρχή γνώριζε. Τα προβλήματα είχαν επισημανθεί, τα επικίνδυνα σημεία είχαν υποδειχθεί και οι άνθρωποι του Συλλόγου είχαν βγει στους δρόμους μαζί με εκπροσώπους του Δήμου για να τους δείξουν την πραγματικότητα.

Δεν υπάρχει, συνεπώς, ούτε άγνοια ούτε αιφνιδιασμός.

Υπάρχει γνώση.Υπάρχει αδράνεια.Και υπάρχει πολιτική ευθύνη.

Ανθρωπιά δεν είναι η επικοινωνιακή διαχείριση

Ανθρωπιά δεν είναι μια βολική λέξη που επιστρατεύεται κάθε φορά που η δημοτική αρχή πιέζεται να δώσει εξηγήσεις.

Ανθρωπιά είναι να μπορεί ένας άνθρωπος με αναπηρία να βγει από το σπίτι του χωρίς να κινδυνεύει να ανατραπεί το αμαξίδιό του.

Ανθρωπιά είναι να μη βρίσκει τις ράμπες κατεστραμμένες ή αποκλεισμένες.

Ανθρωπιά είναι να μη μετατρέπονται τα πεζοδρόμια σε διαδρομές εμποδίων και ο δημόσιος χώρος σε ιδιωτικό προαύλιο οποιουδήποτε καταστήματος.

Ανθρωπιά είναι να μπορεί ένας ηλικιωμένος να καθίσει σε ένα παγκάκι της πλατείας Ελευθερίας χωρίς να χρειάζεται προηγουμένως να γίνει πελάτης.

Για τα παγκάκια που εμφανίζονται να χρησιμοποιούνται ως προέκταση τραπεζοκαθισμάτων, θα μιλήσετε, κυρία Δρίγκα;

Για την κατάληψη κοινόχρηστων χώρων, θα γίνουν έλεγχοι;

Για την εφαρμογή του κανονιστικού πλαισίου, θα μας πείτε πόσες αυτοψίες πραγματοποιήθηκαν, πόσες παραβάσεις βεβαιώθηκαν και ποιες κυρώσεις επιβλήθηκαν ή  μήπως η αυστηρότητα της δημοτικής αρχής εξαντλείται απέναντι σε όσους δεν διαθέτουν γνωριμίες και πολιτικές προσβάσεις;

Δεν χρειάζονται άλλες γενικόλογες διαβεβαιώσεις. Χρειάζονται καθαρές απαντήσεις με αριθμούς, ημερομηνίες και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα παρεμβάσεων.

Για τα εύκολα δηλώσεις, για τα δύσκολα σιωπή

Η δημοτική αρχή βρήκε αμέσως φωνή για να απαντήσει σχετικά με μία ταφή. Όταν, όμως, ο Γιάννης Χουβαρδάς περιγράφει μια πόλη που χάνει καθημερινά την προσβασιμότητα που κερδήθηκε με αγώνες δεκαετιών, επικρατεί σιωπή.

Μια σιωπή βολική, αλλά αποκαλυπτική.Γιατί απέναντι στα μεγάλα προβλήματα δεν αρκεί ένα δελτίο Τύπου. Απαιτείται σύγκρουση με την ανομία, έλεγχος, εφαρμογή κανόνων και πραγματική δουλειά.Και εκεί τελειώνουν συνήθως τα μεγάλα λόγια.

Οι καταγγελίες του Συλλόγου δεν αφορούν ένα σπασμένο πλακάκι ή μία μεμονωμένη λακκούβα. Αφορούν πτώσεις, κινδύνους, κοινωνικό αποκλεισμό και καθημερινή προσβολή της αξιοπρέπειας ανθρώπων που δεν μπορούν πλέον να κινηθούν με ασφάλεια ακόμη και στο κέντρο των Σερρών.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητούν ελεημοσύνη. Δεν ζητούν «διευκόλυνση» ούτε κάποια χάρη από τη δήμαρχο και τους αντιδημάρχους της.

Απαιτούν το αυτονόητο: να μπορούν να χρησιμοποιούν την πόλη τους ως ισότιμοι πολίτες.

Η αξιοπρεπής ταφή ενός ανθρώπου αποτελεί υποχρέωση μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Η επίκλησή της, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί ως ηθικό άλλοθι για τη δημοτική αρχή ούτε ως ασπίδα απέναντι στον δημόσιο έλεγχο.

Κυρίως, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να καλύψει την καθημερινή προσβολή της αξιοπρέπειας εκατοντάδων ζωντανών ανθρώπων.

Δεν γίνεται να μιλάτε για σεβασμό προς έναν νεκρό και την ίδια στιγμή να ανέχεστε μια πόλη που ταπεινώνει τους ζωντανούς.

Δεν γίνεται να καταγγέλλετε τη «μικροπολιτική» επειδή σας τέθηκε ένα ερώτημα και να μη βρίσκετε ούτε μία λέξη για τους πολίτες που πέφτουν στα πεζοδρόμια, αποκλείονται από πλατείες και αναγκάζονται να κινούνται μέσα στους δρόμους.

Δεν γίνεται να θυμάστε την ανθρωπιά μόνο όταν σας εξυπηρετεί επικοινωνιακά.

Αυτό δεν είναι ανθρωπιά.Είναι ανθρωπιά αλά καρτ.

Βγείτε από τα γραφεία και δοκιμάστε την πόλη

Κυρία Δρίγκα, την επόμενη φορά που θα θελήσετε να παραδώσετε μαθήματα ανθρωπιάς, μην αναζητήσετε μικρόφωνο.

Καθίστε σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο και επιχειρήστε να κινηθείτε στη Μεραρχίας, στη Βενιζέλου και γύρω από το ΙΚΑ. Προσπαθήστε να περάσετε από τις κατεστραμμένες ράμπες, τα αδιάβατα πεζοδρόμια και τα τραπεζοκαθίσματα. Αναζητήστε ένα ελεύθερο παγκάκι στην πλατεία Ελευθερίας.

Κάντε, έστω για μία ώρα, τη διαδρομή που οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες αναγκάζονται να κάνουν κάθε ημέρα.

Και αν τα καταφέρετε χωρίς βοήθεια, χωρίς φόβο και χωρίς να κατεβείτε στο οδόστρωμα, τότε επιστρέψτε για να μας μιλήσετε για ανθρωπιά.

Μέχρι τότε, λιγότερα ηθικά κηρύγματα και περισσότερη δουλειά.

Λιγότερη επικοινωνία και περισσότερες παρεμβάσεις.

Λιγότερη αλαζονεία απέναντι στην κριτική και περισσότερος σεβασμός απέναντι στους πολίτες.

Γιατί η ανθρωπιά μιας δημοτικής αρχής δεν κρίνεται από τις λέξεις που χρησιμοποιεί στα δελτία Τύπου. Κρίνεται από το αν ένας άνθρωπος με αναπηρία μπορεί να περάσει από το πεζοδρόμιο χωρίς να κινδυνεύσει.

Και σε αυτή τη δοκιμασία, η δημοτική αρχή Μητλιάγκα δεν παίρνει απλώς χαμηλό βαθμό.

Μένει μετεξεταστέα στην ανθρωπιά.