Τελικά, φαίνεται πως η ΚΡΙ ΚΡΙ δεν παράγει μόνο γιαούρτια και παγωτά. Παράγει και... εκκωφαντικές σιωπές.

Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται αυτό το ξαφνικό κύμα αφωνίας που έπληξε ένα μεγάλο μέρος του Δημοτικού Συμβουλίου.

Ειδικά τους κ. Χρυσάφη και Χρυσανθίδη.

Τους ίδιους ανθρώπους που μέχρι χθες δεν άφηναν συνεδρίαση να περάσει χωρίς θέμα προ ημερησίας διάταξης, χωρίς δραματικούς τόνους, χωρίς απαιτήσεις για στοιχεία, χωρίς δηλώσεις περί διαφάνειας και δημόσιου συμφέροντος.

Τώρα; Ούτε λέξη. Ούτε συλλαβή. Ούτε... βήχας.

Λες και το θέμα των 17 στρεμμάτων δημοτικής γης εξαφανίστηκε ως διά μαγείας.

ή μήπως δεν εξαφανίστηκε το θέμα...απλώς εξαφανίστηκε η διάθεση να μιλήσουν γι' αυτό;

Ο κ. Χρυσανθίδης, μάλιστα, που συνήθως ανεβαίνει στο πολιτικό ρινγκ με τα γάντια ήδη φορεμένα, αυτή τη φορά φαίνεται πως τα κρέμασε πρόωρα στα σχοινιά.

Και, όπως θα έλεγε και η αείμνηστη θεία μου από το χωριό:

«Κρίμα το μπόι σου, καλέ...»

Γιατί το μποξ δεν είναι να βαράς μόνο τους εύκολους αντιπάλους.

Είναι να ανεβαίνεις στο ρινγκ και όταν απέναντί σου βρίσκεται ένα δύσκολο πολιτικό ερώτημα.

Εκτός κι αν το ματς έληξε... άνευ αγώνος.

Το ίδιο εκκωφαντική είναι, βέβαια, και η σιωπή της δημοτικής αρχής.

Ούτε μια ανακοίνωση.Ούτε μια εξήγηση.

Ούτε μια προσπάθεια να ενημερωθούν οι δημότες.

Κι όταν συμπολίτευση και αντιπολίτευση καταφέρνουν να συμφωνούν απόλυτα... στη σιωπή, τότε μάλλον έχουμε μπροστά μας το μοναδικό θέμα στο οποίο επιτεύχθηκε διαπαραταξιακή συναίνεση.

Αξιοζήλευτη, ομολογουμένως.

Γιατί οι διαφωνίες μπορεί να χωρίζουν.

Η σιωπή, όμως, ενώνει.Και μάλιστα εντυπωσιακά.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με παύσεις.

Η λογοδοσία δεν γίνεται με μουγκαμάρα.Και η διαφάνεια δεν εξασφαλίζεται με επιλεκτική αφωνία.

Οι δημότες δεν ζητούν πολλά.Ζητούν απαντήσεις.

Γιατί η δημοτική περιουσία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση κανενός.

Και όταν οι ερωτήσεις μένουν αναπάντητες, η σιωπή παύει να είναι αμηχανία.

Γίνεται πολιτική στάση.Και όσο παρατείνεται, τόσο πιο βαριά ακούγεται.

Υστερόγραφο