Με έναν σχεδόν απελπισμένο συντονισμό, φιλικά πρωτοσέλιδα, πρόθυμοι δημοσκόποι και τηλεοπτικές «αναλύσεις» επιχειρούν τις τελευταίες ημέρες να κατασκευάσουν ένα νέο αφήγημα πολιτικής επιβίωσης για το Μαξίμου: ότι η εμφάνιση των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού προκαλεί αναταράξεις σε όλους τους άλλους, αλλά αφήνει δήθεν ανέγγιχτη τη μητσοτακική ΝΔ.

Μόνο που η κοινωνία δεν διαβάζει πλέον την πραγματικότητα μέσα από non paper και επικοινωνιακές ντρίμπλες.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν εμφανίζεται στην πολιτική συνείδηση ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας ως ένα ακόμη «αντισυστημικό» πρόσωπο. Καταγράφεται ως σύμβολο σύγκρουσης με τη συγκάλυψη, την ατιμωρησία και την αλαζονεία της εξουσίας. Και αυτό ακριβώς είναι που τρομάζει πραγματικά το σύστημα Μητσοτάκη.

Γι’ αυτό και τα στοιχεία που δείχνουν ότι αφαιρεί ακόμη και διψήφιο ποσοστό από τη δεξαμενή της ΝΔ, προκαλούν πανικό πίσω από τις κλειστές πόρτες του Μαξίμου. Διότι δεν πρόκειται για μια απλή εκλογική διαρροή. Πρόκειται για ρήγμα εμπιστοσύνης στον σκληρό πυρήνα της κυβερνητικής νομιμοποίησης.

Την ίδια ώρα, ο Αλέξης Τσίπρας ,παρά τα  πολιτικά λάθη και το φορτίο της δικής του διακυβέρνησης, επιχειρεί να επανεμφανιστεί ως παράγοντας πολιτικής και θεσμικής κάθαρσης απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας που μεγάλο μέρος της κοινωνίας θεωρεί πλέον κλειστό, αλαζονικό και επικίνδυνα ανεξέλεγκτο.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν στο Μαξίμου είναι πως η κοινωνική φθορά της ΝΔ δεν είναι πλέον αποτέλεσμα μόνο της ακρίβειας ή της καθημερινότητας. Είναι βαθιά ηθική και θεσμική. Είναι η συσσωρευμένη οργή για τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τις σκιές διαφθοράς, την αίσθηση ότι η Δικαιοσύνη λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά όταν αγγίζει το κυβερνητικό σύστημα.

Κι όμως, επιμένουν να συμπεριφέρονται σαν να μπορούν ακόμη να ελέγξουν την πραγματικότητα μέσα από επικοινωνιακές ασκήσεις και φιλικά media.Υπνοβατούν.

Και συνήθως οι εξουσίες που υπνοβατούν, ξυπνούν μόνο όταν η κοινωνία έχει ήδη απομακρυνθεί οριστικά από αυτές.