Στη Χαριλάου Τρικούπη μοιάζουν να αναζητούν ακόμη τον λόγο για τον οποίο το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρνει να μετατρέψει τη κυβερνητική φθορά σε πραγματικό κοινωνικό ρεύμα αλλαγής. Κι όμως, η απάντηση βρίσκεται εδώ και καιρό μπροστά τους  και αφορά κυρίως όσα δεν τόλμησαν να κάνουν.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε μια σπάνια πολιτική ευκαιρία: να διαμορφώσει ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό κάλεσμα απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας για την ακρίβεια, την αλαζονεία της εξουσίας, τις ανισότητες και την αίσθηση δημοκρατικής ασφυξίας που διαπερνά πλέον μεγάλα τμήματα της κοινωνίας.

Αντί όμως για πολιτική διεύρυνση, επικράτησε η λογική της εσωτερικής περιχαράκωσης. Αντί για άνοιγμα, έλεγχος. Αντί για κοινωνική εξωστρέφεια, κομματική ασφάλεια.

Και κάπου εκεί χάθηκαν  ή για την ακρίβεια παραμερίστηκαν  στελέχη με πραγματική κοινωνική γείωση. Πρόσωπα με αυτοδιοικητική διαδρομή, επαφή με τον κόσμο της εργασίας, πολιτική εμπειρία και δυνατότητα να συνομιλήσουν με ευρύτερα κοινωνικά ακροατήρια. Στελέχη που θα μπορούσαν να δώσουν πολιτικά  και πλειοψηφικά χαρακτηριστικά στο κόμμα, αλλά δεν ανήκαν στον στενό κύκλο πολιτικής εμπιστοσύνης της ηγετικής ομάδας.

Στη θέση μιας ζωντανής πολιτικής ανασύνθεσης, το ΠΑΣΟΚ εγκλωβίστηκε σε μια λογική «ελεγχόμενου κόμματος», όπου βασικό κριτήριο αξιοποίησης δεν έμοιαζε να είναι η κοινωνική απήχηση ή η πολιτική αποτελεσματικότητα, αλλά η απόλυτη προσαρμογή στο εσωτερικό κλίμα της ηγεσίας.

Το αποτέλεσμα είναι πλέον ορατό. Την ώρα που η κοινωνία ζητά καθαρό αντιδεξιό στίγμα, πολιτική τόλμη και πειστική εναλλακτική διακυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ συχνά εμφανίζεται εγκλωβισμένο σε μεταγραφές πεζοδρομίου, εσωτερικές ισορροπίες και έναν λόγο που δυσκολεύεται να εμπνεύσει δυναμική πλειοψηφίας.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ηγεσίας Ανδρουλάκη: ότι φοβήθηκε περισσότερο την εσωκομματική αποσταθεροποίηση παρά την πολιτική στασιμότητα.

Μόνο που η κοινωνία δεν περιμένει κομματικούς διαχειριστές μηχανισμών. Περιμένει πολιτική κατεύθυνση, πρόσωπα με πραγματικό αποτύπωμα και μια παράταξη που να δείχνει ότι θέλει να εκφράσει ξανά κοινωνικές πλειοψηφίες , όχι απλώς να συντηρήσει εσωτερικές ισορροπίες.

Παρατηρητικός